வீணாகானம்

  கடந்த ஒரு வருடமாக வருகைதரு விரிவுரையாளராக பணியாற்றி வருகின்றேன். விரிவுரையாளர் என்றாலே முகத்தை உர் என்று வைத்துக்கொள்ள வேண்டும், பாடத்தை மட்டும் விளங்கப்படுத்த வேண்டும், பாடத்தில் சந்தேகமிருந்தால் விரிவுரையாளருக்கான அறைக்கு வந்து தான் விளக்கம் கேட்க வேண்டும் என பல வழமையான “வேண்டும்” என்னுடைய கற்பித்தல் அகராதியிலில்லை. ஒரு மாணவியாக மேற்குறித்த “வேண்டும்” களை கடந்தவள் என்ற வகையில் எனக்கு இவற்றில் உடன்பாடில்லை. எமது ஆசிய நாடுகளில் ஒரு பிள்ளை வீட்டை விட்டு 4 அல்லது 5 வயதில் கற்றலுக்காக அடுத்த வட்டத்தினுள் நுழைகின்றது. பதின்மவயது வரை ஆசான்கள் தான் இவர்களது பண்புகளை, கற்றலின் கொள்ளளவினை தீர்மானிக்கின்றார்கள். அதன் பின்னர் தொழிற்பயிற்சி அல்லது பல்கலைக்கழகத்தில் நுழையும் போது விரிவுரையாளர்கள் இவர்களுக்கு கற்றுக்கொடுக்கின்றார்கள். ஆனால் எல்லா ஆசான்களும் மாணவர்களை வழிநடத்துகின்றார்களா என்றால் அது கேள்விக்குறியானதே. என்னைப்பொறுத்தளவில் பாடங்களை கற்பித்தலை விடவும் முக்கியமானது மாணவர்களுக்கான ஆளுமை விருத்தியும் வழிநடத்தலும் என்பேன். இதனை நான் வளவாளராக பயணிக்கும் அல்லது விரிவுரையாற்றும் த...

    நேற்று நண்பர்களுடன் கலந்துரையாடுவதற்கானதொரு சந்தர்ப்பம். பேசிக்கொண்டிருக்குமு; போது எழுத்துப்பிழைகள் விடுவது குறித்து பேச்சு திரும்பியது. இன்று பெரும்பாலும் பலருக்கு எந்தவிடத்தில் ண, ன வரவேண்டும் ல,ழ,ள வரவேண்டும் என்பதெல்லாம் சற்று குழப்பமாகிவிட்டது. சில அனுபவம் வாய்ந்த எழுத்தாளர்கள் கூட எழுத்துப்பிழையின் காரணமாக கருத்துப்பிழையாக எழுதுவதை அவதானிக்க முடிகின்றது என்ற ரீதியில் கருத்துக்கள் பகிரப்பட்டன. எனக்கும் பொதுவாக எழுத்துப்பிழைகள் இருப்பது பிடிப்பதில்லை. இப்படி எழுத்துபிழைகள் விடுதல் நாம் மொழிக்கு செய்கின்ற துரோகம் என்று சிறுவயதிலேயே எனக்குள் தலையில் குட்டி ஏற்றிவிட்டார் என் ஆசான்.  என்னுடைய நண்பர் “ நான் அவதானித்த வரையில் உங்கள் படைப்புக்களில் எழுத்துப்பிழைகளை தேடிப்பார்க்க வேண்டியுள்ளதே. ஏப்படி மீரா உங்களால் முடிகின்றது என்று வினவினார்.. இதற்கு காரணம் ஒரு குட்டி சைக்கிலும் அதன் மீதான மோகமும் தான் என்றேன் நான். எப்படியென்று கேட்கின்றீர்களா….? எனக்குச் சிறுவயதில் இருந்தே இந்த வாகனங்கள் மீதான மோகம் அதிகம். அதிலும் சைக்கிள் மோட்டார் வண்டி போன்ற இருசக்கர வாகனங்கள் மீது...

 புதுவருடம் பல புதிய அனுபவங்களுடன் ஆரம்பித்துள்ளது…   01.    நீதிமன்றம் உள்ளும் புறமும் எல்லாவிடங்களுக்கும் பயணிக்க வேண்டும் அனுபவம் பெற வேண்டும் என்ற என்னுடைய கொள்கை இறைவனுக்கும் தெரிந்துவிட்டது போல சம்பந்தமில்லாத விடயத்தில் நானும் கோர்க்கப்பட்டு நீதிமன்றத்திற்கு செல்ல வேண்டியாகிவிட்டது. வீட்டிற்கு இது குறித்த பதிவுத்தபால் வந்த போது வீட்டாக்களுக்கும் பதட்டமாகி அவர்களது பதற்றம் என்னையும் தொற்றி அது ஒருவித பயம் கலந்த பதற்றத்தினை என்னுள் விதைத்துவிட்டது. எத்தனை படம் பார்த்திருப்போம் எத்தனை சட்டத்தரணிகள் கைகாலை அசைத்து பொயின்ட்டை பிடித்து குற்றவாளியை வாங்கு வாங்கு என்று வாங்கியிருப்பார்கள். சட்டத்தரணிகள் என்று நினைத்து கண்ணை கொஞ்சம் மூடினாலும் சிவாஜி, விஜய், நம்மட ஆள் சூர்யா என்று எத்தனை லோயர்கள்……  சரி இவர்கள் மாதிரி இல்லாட்டியும் வீட்டாக்கள் தேடிப்பிடித்த சட்டத்தரணியுடன் பேசி சகலதையும் சொல்லி …(வைத்தியரிமும் சட்டத்தரணியிடமும் பொய் சொல்லக்கூடாதாம்) தயாராகியாயிட்டு. நாளை வழக்கு என்றால் இன்றே எனக்கு காய்ச்சல் வந்துவிட்டது. அன்றிரவு நித்திரையும் இல்லை. காலையில் போட்ட...

    பசி அடுப்பின் சாம்பலில் இன்றைய நாளைத் தேடி ஒரு தாய் கைகளால் அலசுகிறாள்..... அரிசி தீர்ந்த வீட்டில் கனவுகள் மட்டும் இன்னும் கொதிக்கின்றன. பசியை குழந்தைகள் அழுகையால் சொல்கின்றனர், பெரியவர்கள் மௌனத்தால் மறைக்கிறார்கள். வயிற்றுக்குள் விழும் வெற்றிடம் சாப்பாட்டின் இல்லாமை அல்ல— அது மனித மதிப்பின் இடைவெளி. விழாக்கால விளக்குகளுக்கு நடுவே ஒரு தட்டு எப்போதும் காலியாகத்தான் இருக்கிறது, அதில் - நீதியையே பரிமாற வேண்டும் ஒரு நாள்..............     பிரிவு பிரிவு வாசல் மூடப்பட்ட சத்தமல்ல — உள்ளே எதிரொலி மட்டும் தங்கிப் போவதற்கு.... நாம் பகிர்ந்த சிறிய சிரிப்புகள் இப்போது பெரிய மௌனங்களாகி அறைகளை நிரப்புகின்றன. உன் பெயர் என் நாள்காட்டியில் இல்லை, ஆனால் - என் நினைவுகளில் இன்னும் தேதி மாறவில்லை. காலம் எல்லாவற்றையும் கற்றுக்கொடுக்கிறது..... (உன்னை ) இழந்ததை எப்படி இழக்காமல் இருக்கலாம்  - என்கின்ற ஒன்றைத் தவிர.... (இன்றைய பேரூந்து கிறுக்கல்கள் 05.01.2026)