நேற்று நண்பர்களுடன் உலக அதிசயங்கள் பற்றியும் எம்முடைய கலந்துரையாடலில் பேசப்பட்டது. உலக அதியசங்களில் தொடங்கிய அலசல் அப்படியே ஐஸ்வர்யா ராய்க்குத் தாவி பிறகு ஜீன்ஸ் படத்திற்கு தவ்வியது. ஜீன்ஸ் படத்தில் பிரசாந் - ஐஸ்வர்யா காதல் பற்றி பேசத் தொடங்கியது பின்னர் ஐஸ்வர்யா இப்படத்தில் பிரசாந் வீசிய பொருட்களை சேகரித்து வைத்திருந்தது தொடர்பில் வந்து நின்றது. இப்படியெல்லாம் நாம் விரும்பும் ஒருவருடைய பொருட்களை பொறுக்கியெல்லாம் சேர்க்க முடியுமா என்கின்ற விவாதமும் எழுந்தது. இந்த விவாதம் முடியும் போது எனக்குள்ளும் பல நினைவுகள் கடக்காமல் இல்லை.
எனக்கு இப்போதுள்ள இளவயதினரின் சமூக ஊடக காதல்களையும், பலருடனான தொடர்புகளையும் அறியும் போது பெரிய ஆச்சர்யமாக இருக்கின்றது. ஏன் கண்டதும் காதல் கொண்டது கோலம் என்று ஓடுகின்றார்கள் என்றும் கேள்விகள் பலவுண்டு. இந்தக்காலத்தில் இப்படியெல்லாம் குறிப்பிட்ட ஒருவரை குறித்து தேடுகின்றார்களா? ஆழமாக நேசிக்கின்றார்களா? என்றும் புரிவதில்லை.
என்னுடைய நண்பியொருத்திக்கு பல பேருடன் நட்பிருந்தது. எந்நேரமும் போனும் கையுமாக திரிவாள். ஒரு நாள் நான் இது பற்றி கேட்டதற்கு “அதெல்லாம் அந்தக்காலம். இந்தக்காலத்தில் பலருடன் பழக வேண்டும். யாருடன் செட்டாகின்றதோ அவர்களுடன் கல்யாணம் செய்தால் போதும். பெண்கள் எப்போதும் நாம் அவர்களுக்காக உருகுவதைக் காட்டக்கூடாது. காட்டினால் நம்மை இளக்காரமாக நினைப்பார்கள்” என்பாள். அவர்கள் வாங்கித்தரும் எதனையும் தன்னிடம் வைத்துக்கொள்ளவோ சின்னச்சின்ன பொருட்களை சேகரிக்கவோ மாட்டாள். அதனை பெரிதாகவும் எடுத்துக்கொள்ள மாட்டாள். எனக்கும் இது குறித்த நீண்ட அறிவுரைகளை கொடுப்பாள். என் வீட்டில் திருமணப் பேச்சுவார்த்தை ஆரம்பித்த போது இதனை விட்டுத்தள்ளிவிட்டு வலிய வரும் நல்ல வாழ்க்கைக்கு சரி சொல்லி கல்யாணத்தை கட்டிக்கொண்டு வெளிநாடு போய்விடு தாயே என்று எனக்கு அறிவுரை வழங்கியவளும் இவள் தான். நானறிந்து என் அம்மாவும் அப்பாவின் பல நினைவுகளை பொருட்களாக சேகரித்து வைத்திருப்பார். கேட்டால் இதில் உள்ள அன்பும் ஈர்ப்பும் விரும்புபவர்கள் தவிர்ந்த ஏனையவர்களுக்கு விளங்காது என்பார். நாம் ஒருவரை மட்டும் நேசித்தால் இதில் வெட்கப்பட என்ன இருக்கின்றது அல்லது வெளிப்படையாக சொல்வதற்கு என்ன இருக்கின்றது என்பார். அவரவர் நியாயம் அவரவர்க்கு.
சரி பழையபடி படத்திற்கே வருவோம். இரவு Bethlehem kudumba Unit படம் பார்த்தேன். அதிலும் அப்படித்தான். ஆனால் ஜீன்ஸ் இலும் Bethlehem kudumba Unit இலும் சினிமா தானே... எனவே காதல் சேர்ந்து விடுகின்றது. ஆனால் நிஜ வாழ்க்கை அப்படியா? நூற்றுக்குத் தொன்னூறு வீதமான காதல்கள் சேர்வதேயில்லை. அப்படியிருக்கும் போது நாம் கஸ்டப்பட்டு சேர்த்த பொருட்களை என்ன செய்வது? ஒரு நிரந்தரப்பிரிவு ஏற்பட்டால் அல்லது இன்னொரு வாழ்க்கைக்குள் போக வேண்டி வந்தால் என்ன செய்வது என நீங்கள் என்னிடம் கேட்க நினைக்கலாம். கடற்கரைக்கு போங்கள்…. நன்றாக மனம் விட்டு அழுங்கள்…. அப்படியே கண்ணைத் துடைத்துவிட்டு நீங்கள் சேகரித்த பொருட்களை கடற்கரையில் வீசி விடுங்கள். வீசிய பின் ஒரு வினாடி கூட நிற்காதீர்கள், கடலை திரும்பி பார்க்காதீர்கள். விறுவிறுரென்று நடந்து வந்துவிடுங்கள். ஏனென்றால் கடலலைகள் நம் நினைவுகள் போன்று வீசியவற்றினை திரும்ப எம் காலடியில் அலை வடிவில் கொண்டுவர கூடும். நம்மை நேசிக்காத, மதிக்காதவர்களது நினைவுகள் , பொருட்கள் கூட தேவையில்லை. உங்களவர்களது பொருட்களை நீங்கள் வீசும் போது வலிக்கின்ற வலி தான் உயிர் வலியாகவிருக்கும். ஆனால் கடந்தாகத்தான் வேண்டும். ஏனென்றால் இது (நினைவுகளுடனான) வாழ்க்கை.
நூற்றில் பத்து வீதமாக உங்கள் காதல் சேர்ந்தால் உங்களவர்களது தோளில் அல்லது நெஞ்சில் சாய்ந்தபடி அவருக்குத் தெரியாமல் அவரிடமே திருடிய பொருட்களை, பொறுக்கிய பொருட்களை, புகைப்பட சேமிப்புக்களை காட்டுங்கள். அதிகாலையின் சாரலை, முகத்தில் படுகின்ற மழைத்துளியின் மென்மையை, மல்லிகையின் வாசத்தை அல்லது நமக்காக எழுதப்பட்ட கவிதையின் வரிகளை அதில் உணரக்கூடும் என நான் நினைக்கின்றேன்.
